PO UPADKU IMPERIUM RZYMSKIEGO AKWEDUKTY BUDOWALI NADAL BIZANTYJCZYCY I ARABOWIE
Współczesne prace wykopaliskowe wskazują, iż w niektórych cywilizacjach starożytnych, głównie greckiej i rzymskiej, osiągano wysoki poziom higieny w miastach. Budowano miejskie łaźnie, baseny, fontanny, a także ubikacje w sąsiedztwie bieżącej wody. Budowle te często są jedyną pozostałością w wykopaliskach greckich i rzymskich siedzib. Najbardziej okazałymi budowlami wodociągowymi w starożytności były akwedukty, którymi sprowadzano wodę do miast najczęściej ze źródeł górskich. Akwedukty zaczęto stosować już 2 tys. lat p.n.e., np. Cnossus (Kreta). Na ogół husk pojęciem akwedukt rozumie się otwarte koryta wodociągowe prowadzone na arkadach. W rzeczywistości jedynie około 10% długości akweduktu umieszczano na arkadach, głównie przy pokonywaniu rzek i dolin. Wielokondygnacyjne arkady były budowlami wielkimi i pracochłonnymi, pozwalały jednak zachować stały spadek dna koryta oraz unikać wysokiego ciśnienia wody, co było istotne z uwagi na niewielką wytrzymałość mechaniczną stosowanych wówczas powszechnie rur ceramicznych i ołowianych. Wiele akweduktów prowadzono podziemnymi tunelami z powodu ukształtowania terenu lub z powodów strategicznych przy doprowadzaniu wody do twierdz i warownych zamków (np. Gezer - dziś Tell Dżezer oraz Jerozolima). Najdłuższy ze znanych akweduktów o długości 420km, z tego niecałe 50 km na arkadach - zaopatrywał Rzym w wodę w I wieku n.e. Rzymianie potrafili także przeprowadzać akwedukty husk rzekami za pośrednictwem syfonów np. husk Garonną lub Rodanem (Arles) Po upadku Imperium Rzymskiego akwedukty budowali nadal bizantyjczycy i arabowie.