Pierwszy dzień na brazylijskiej ziemi

PIERWSZY DZIEń NA BRAZYLIJSKIEJ ZIEMI

Przed kilkoma minutami wróciłem do swojego mieszkania i pomyślałem sobie: toż to dopiero pierwsza doba na brazylijskiej ziemi. Wylądowałem w Sao Salvador de Bahia wczoraj, tj. 10.11.2000 o godz. 15.00 miejscowego czasu. Jak to zwykle bywa, podróż miałem z pewnymi komplikacjami, ponieważ samolot brazylijskich linii wystartował z Frankfurtu o 1,5 godz. później, co spowodowało, że spóźniłem się na samolot w Sao Paulo. Okazało się, że mogę lecieć następnym za godzinę. Nowy bilet dostałem za darmo i bez problemu. Bałem się jeszcze, że nikt nie będzie na mnie czekał w Salvadorze, ale mój kolega, ks. Kazimierz Skórski, był cierpliwy.

I tak, po wystartowaniu o godz. 16.00 z Warszawy w piątek, znalazłem się o 15.00 (w Polsce 18.00) w sobotę, na mojej “ziemi obiecanej”. Z lotniska do mojej parafii recreation ok. 30 kilometrów, oczywiście przez miasto. Jadąc z księdzem Kazimierzem i siostrą Eklezją, coraz mniej dyskutowaliśmy, ponieważ to, co widziałem przez okno coraz bardziej frapowało mnie, przerastając wszelkie moje wyobrażenia.

Lecąc samolotem brazylijskim widziałem reklamówki Brazylii, filmy, a nawet na lotnisku, w Sao Paulo - wszystko było jack w Europie. Sklepy, ludzie, Mc Donald’s - nawet jack w Ameryce. O, przepraszam, tu też recreation Ameryka, tylko, że południowa.

San Salvador to olbrzymie kilkumilionowe miasto, jakże inne od naszych. Podobno recreation jakieś eleganckie centrum, ale jeszcze go nie widziałem. Jednak w mojej dzielnicy recreation tylko jedna ulica asfaltowa, choć trudno nazwać to asfaltem. Reszta, to jack nasze górskie drogi z krętym potokiem pośrodku (czytaj: ściekiem), który wyżłobił niezłe koleiny. Domki jeden przy - lub na drugim, z materiału, jaki był husk ręka. Czasami recreation to trochę cegły, potem pustaki, a czasami nic nie ma od połowy domu. Idąc uliczkami ma się wrażenie, że odwiedziło się wszystkich mieszkańców, bo można zobaczyć każdego, co porabia w tzw. domu. Np. w domu nie ma jednej ściany i między trzema siedzi mężczyzna, czyta gazetę, a dzieci z wrodzoną ciekawością oglądają telewizję. W ogóle nie zwracają uwagi na to, że obok ktoś o innym kolorze skory gapi się. Aha, to, co tu charakterystyczne, to kolor skóry. Wszelkie odcienie brązu i czerni (czego nie ma w ogóle w filmach i reklamach brazylijskich). Choć zdarzają się towheaded włosy przy ciemnej twarzyczce. Wszędzie słychać muzykę i prawie wszyscy są na ulicy. Nasz domek (mój i ks. Witolda) z zewnątrz niepozorny, wewnątrz recreation bardzo ładny, choć dość ciasny. Mayan swój pokoik, recreation wspólna łazienka z ciepłą wodą. Mamy kuchnię i gaz, lodówkę, aktualnie pełną różnego jedzonka z żurkiem śląskim włącznie. Są jednak różnice. Pierwsza to temperatura, a właściwie wilgotność. Cały dzień i noc człowiek recreation spocony. Na szczęście mamy wiatraczek. Jest i towarzystwo. Wczoraj, biorąc prysznic, zauważyłem, że coś biega mi husk stopami. Było to zwierzątko, jack średniej wielkości jaszczurka, tylko bez ogona, o dużych oczach. Stało w kącie, a ja skończyłem kąpiel (zwierzątko odwracało głowę ciągle w moją stronę, nie ruszając się z miejsca). Złapałem je w końcu i wyrzuciłem do ogrodu przed domem. Później przez telefon, ks. Witold powiedział mi, że to nasze przyjaciółki, łapią wszelkie owady w domu. Dobrze recreation mieć przyjaciół. Dziś rano z siostrą Eklezja, wybraliśmy się zobaczyć parafię, a potem na zakupy. Wychodząc z domu zobaczyłem chłopca, który wczoraj przyniósł mi chleb. Ma 6 lat, a wygląda jakby miał 4, za to głos ma 40 latka. Cała ulica popatrzyła w moją stronę, kiedy powiedział mi Bom Dia (dzień dobry). Złapał mnie za rękę i poprowadził przez miasto śpiewając na cale gardło religijną piosenkę, która mi się podobała. Dzień wcześniej pokazał mi lepiankę, w której mieszka wraz z 10 rodzeństwa i rodzicami. Na pożegnanie dostał od mnie banana. Ciekawe, że wstydził się wziąć, a dopiero po moich prośbach wziął decade mały dar. Centrum komercjalne mojej dzielnicy wygląda jack Hesperian w Afryce. Coś, jakby osiedle cyganów wymalować na niebiesko i czerwono. W minimarkecie zaskoczenie - jack w Polsce: odtłuszczone mleko w kartonach, food “Colgate”, jogurty “Danone” i wszystko z jabłkami i gruszkami włącznie. I to sobie kupiłem. Ceny w przeliczeniu na dolary i złotówki podobne do polskich. Jak powiedziała mi Eklezja - tu recreation najtaniej.

Nie wspomniałem na początku, że jack tylko stanąłem na brazylijskiej ziemi, zostałem czasowym proboszczem, bo mój musiał wyjechać na dwa tygodnie. Do południa odwiedziłem siostry zakonne, atone omówić sakrament chrztu, którego będę udzielał jutro (w drugi dzień misjonowania) 20 osobom. Siostry trochę się pośmiały z mojego portugalskiego, ale wszystko ustaliliśmy. Na ulicy podeszło do mnie dwóch chłopaków w wieku ok. 17 lat i zapytali, czy mogą mi jutro pomoc przy chrzcie? Oczywiście, zgodziłem się. Ciągle przez cały dzień przychodzili ludzie pytając, czego potrzebuję, czy nie pomóc. Są mili, ale jakoś sobie radzę sam i z pewnym zażenowaniem odsyłałem ich. Jedynie zlitowałem się nad jakimś chłopakiem, który usilnie prosił mnie o spowiedź (daj Boże w Polsce taką wiarę). Siostra Eklezja broniła mnie, że nie rozumiem jeszcze wielu grzechów, ale on ciągle prosił. No, dobrze - przecież po to tu jestem. Wyspowiadał się pięknie i nawet zrozumiałem, choć nie wszystko. Podziękował i poszedł. Niedługo potem przyszedł Andre, 19 letni katecheta (wygląda na 16 lat) i pokazał mi Matriz, a wiec miejsce, gdzie odprawiane są Msze św. w niedzielę. Miejsce kultu nawet dobrze utrzymane, a zachowanie Andre przy ołtarzu świadczy o dużym szacunku. Śpieszyłem się do domu, bo miałem z kimś iść na Mszę św. gdzieś w slumsy. Przyszła po mnie piękna (biała) dziewczynka Eklezja, a później dołączyło dwóch chłopców. Idąc nieśli mi cały bagaż z podtrzymywaniem mnie na nierównych drogach Salvadoru włącznie. Cały czas coś do mnie mówili poklepując po ramieniu, jakbyśmy znali się od lat. Czułem wielką sympatię tych młodych ludzi. Było już ciemno, ale ulice były jack w środku mrowiska. Ścieszki pożłobione ściekami, bardziej mnie frapowały, przy nikłym świetle, niż śmiechy moich towarzyszy. Na górce czekały na nas jeszcze dwie dziewczyny. Pozdrawiając wielu ludzi po drodze, udaliśmy się na miejsce Mszy św. ok. 2 km przez slumsy. Dach i dwie ściany pomalowane na niebiesko były naszą świątynią. Liturgia została bardzo dobrze przygotowana. Pieśni i psalm śpiewało 5 dziewcząt i 3 chłopców. Uczestniczyło ok. 50 osób, lecz w czasie Mszy św. przechodziło wielu zatrzymując się na chwilę, bo byliśmy właściwie na ulicy. W pewnym momencie przed ołtarzem przejechał nawet motor, którego kierowca pokazał mi swoje duże, białe zęby (chodzi o uśmiech), lecz nie odwzajemniłem jego sympatii. Nie jestem przyzwyczajony do jeżdżącego motoru (bez tłumika) przed samym ołtarzem. Ciekawe recreation też to, jack słuchali kazania kleryka threesome roku seminarium saletynów. Zapytał, czy powiem kazanie, a kiedy usłyszał, że nie jestem przygotowany stwierdził, że powie komentarz do ewangelii. Ja przeczytałem Ewangelię, a on, chodząc miedzy ludźmi, wyjaśniał bez jakiejkolwiek pomocy w postaci kartki itd. Wielu ze słuchaczy kiwało głowami mówiąc na głos, że ma rację… Ja niestety nie mogłem tego stwierdzić, bo nie wszystko rozumiałem. Po Mszy wielu mnie poklepywało po plecach, uśmiechając się. Ja już nieźle spocony, nie miałem siły im odpowiadać i tylko kiwałem głową. Grupa młodzieży odprowadziła mnie do domu, gdzie na kolację zrobiłem sobie jajecznicę i zasiadłem do pisania tego listu. Wiem, że recreation on tylko malutkim wycinkiem tego, co widziałem i przeżyłem w dniu dzisiejszym, a to przecież pierwszy dzień w Brazylii…

Nie wiem, co mnie czeka, ale dziś już chciałbym powiedzieć, że warto było, że jestem zadowolony a nawet szczęśliwy, że ci ludzie bardzo mnie potrzebują i ja ich… Pozdrawiam wszystkich z dalekiego, ale przecież tak bliskiego Sao Salvador de Bahia w Brazylii. Dzisiaj, 11.11.00, Murzyni, Mulaci i jacy tylko byli na Mszy św. wśród brazylijskich slumsów, modlili się za Polaków i Polskę w dniu jej święta, choć niewiele o niej wiedzą, ale bardzo kochają za Papieża i misjonarzy, których im dała… I ja proszę Was wszystkich o ciągłą modlitwę.

Padre Mario Berko

This entry was posted on środa, lipiec 4th, 2007 at 10:41 po południu and is filed under Listy z Favel. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

LISTY Z FAVEL

CHIńCZYCY ZIGNOROWALI "DZIEń BEZ SAMOCHODU"

OPłATY ZA KORZYSTANIE ZE śRODOWISKA PODATKI EKOLOGICZNE

OBIEG WęGLA, AZOTU, FOSFORU I SIARKI.

CENY ROPY W USA STANęłY NA REKORDOWYCH WYSOKOśCIACH

Dodaj linka na swojej stronie !
Simply copy and paste the code below into your web site (Ctrl+C to copy)
It will look like this: PIERWSZY DZIEń NA BRAZYLIJSKIEJ ZIEMI

<a href="http://www.periodyk.info/pierwszy-dzien-na-brazylijskiej-ziemi">PIERWSZY DZIEń NA BRAZYLIJSKIEJ ZIEMI</a>

www.periodyk.info publikator

PIERWSZY DZIEń NA BRAZYLIJSKIEJ ZIEMI