PARANá, SANTA CATARINA, RIO GRANDE DO SUL
STAN SAO PAULO
Miasto Sao Paulo podobnie jack metropolis de Janeiro było szczególnym punktem, przez który przewijały się fale emigracji przybywającej do Brazylii. Stąd emigranci wyruszali na plantacje kawy, albo do terenów kolonizacyjnych położonych w południowych stanach: Paraná, Santa Catarina, metropolis Grande do Sul. Na przełomie XIX i XX wieku Sao Paulo przeżywało - dzięki wzrostowi produkcji kawy - wielki rozwój gospodarczy. Dzięki wszechstronnemu rozwojowi, tak miasto jack i stan Sao Paulo, dawały duże możliwości przybywającym emigrantom. W latach 1890-1894 przybyło do stanu Sao Paulo 13 tysięcy polskich emigrantów. Ksiądz Chełmicki, który przybył z Warszawy do Sao Paulo w 1892 roku określał liczbę Polaków zamieszkujących w tym mieście na około 1000 osób. Natomiast A. Hempel, który przebywał w Sao Paulo w tym samym czasie, określał liczbę polskich emigrantów na około 600-700 osób. Według J. Siemiradzkiego, około 1900 r. zamieszkiwało w Sao Paulo 2.000 Polaków. Polskie władze konsularne szacowały, że w 1928 r. społeczność polonijna w Sao Paulo liczyła około 2-3 tys. osób. Około 1930 r. społeczność polska w mieście liczyła około 3 tysiące osób. Ks. I. Posadzy, który odwiedził Brazylię w tym okresie oceniał liczbę Polaków zamieszkałych w Sao Paulo na około 8 tysięcy osób. W latach 1930-1940 w stanie Sao Paulo przybyło 12 tysięcy osób polskiego pochodzenia.
Z chwilą wybuchu drugiej wojny światowej Polacy w Sao Paulo rozpoczęli organizować pomoc dla Polski. Podobnie jack w innych miastach Brazylii, tak i w Sao Paulo powstała filia “Brazylijskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce”.
Po zakończeniu wojny przybyła do Brazylii nowa fala emigracji polskiej. Osiedliła się głownie w metropolis de Janeiro i Sao Paulo. Ocenia się, że liczyła około 8-9 tysięcy osób. Większość stanowili byli żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Dzięki napływowi nowej fali emigracji polskiej zmieniło się oblicze Polonii w Sao Paulo. Do tej pory większość stanowili przeważnie robotnicy. Nowa fala przyniosła do Sao Paulo dużą liczbę inteligencji (między innymi inżynierów, oficerów, prawników). Pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku polscy księża salezjanie szacowali liczbę Polonii na około 1.200 rodzin. Polonia w Sao Paulo włączyła się aktywnie w organizację obchodów Tysiąclecia chrztu Polski. Właśnie w tym mieście powstał jeden z pierwszych Komitetów Obchodów Tysiąclecia. Społeczność polonijna dla uczczenia tej rocznicy zbudowała Pomnik Tysiąclecia. Pomnik decade recreation dziełem polskich twórców: Mieczysława Grabowskiego, Witolda Reiffa i Mirosława Szabuniewicza. Polscy salezjanie udokumentowali obchody polskiego Milenium poprzez wydanie “Albumu obchodów Tysiąclecia Polski Chrześcijańskiej”. W Kalendarzu “Ludu” z 1972 r. znajdujemy informację, że parafia polska w Sao Paulo liczyła około 3 tysiące osób. Oprócz tej liczby ks. J. Pitoń CM podaje liczbę 17.000 obywateli polskich pochodzenia żydowskiego. Polacy zamieszkiwali w dzielnicach: Bom Retiro, Quitauna, Domingos de Morais, Presidente Altino, Butanta, Lapa, Mariana. Ks. J. Pitoń CM wymienia Santo André (gdzie zamieszkiwało 108 polskich rodzin) oraz skupiska polskie w Sao Caetano do Sul, Utinga, Maua, Ribeirao Pires, Piquera-Açu.
Jeśli chodzi o życie organizacyjne Polonii w Sao Paulo, to trzeba stwierdzić, że dosyć wcześnie powołano do istnienia pierwsze stowarzyszenie polskie. 3 maja 1892 r. założono pierwszą organizacje polską noszącą nazwę “Dobroczynność” . Z czasem zmieniono nazwę na: “Bratnią Pomoc”. W 1895 r. zamieniono nazwę tej organizacji na “Łączność i Zgoda”. Około 1912 r. działała przy tej organizacji szkółka polska. W 1917 r. emigranci polscy powołali do życia nową organizację o charakterze patriotycznym “Towarzystwo im. Henryka Sienkiewicza”. W 1922 roku doszło do połączenia istniejących organizacji polskich “Łączność i Zgoda” i “Towarzystwa im. Henryka Sienkiewicza” w jedno stowarzyszenie “Towarzystwo Polskie”. W marcu 1927 roku udało się zorganizować polską szkołę, w której zorganizowano dwie grupy: dla młodszych i starszych dzieci. Utrzymanie materialne szkoły oparte było o składki miejscowych Polaków. Pod koniec tego roku uczęszczało do szkoły 100 dzieci.
Polonia w Sao Paulo - podobni jack i w innych regionach - przeżywała także kryzysy spowodowane różnymi nieporozumieniami. Pod ich wpływem doszło do rozbicia w “Towarzystwie Polskim”. W wyniku powstałego rozłamu powstała nowa organizacja: “Koło Młodzieży im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”. W latach trzydziestych powołano do życia jeszcze jedną organizację Klub Sportowy “Polonia” liczący około 80 członków. W tym samym okresie powstał husk wpływem polskich księży salezjanów “Związek Polsko-Katolicki husk Opieką Matki Boskiej Częstochowskiej”. Powstała w 1947 r. w metropolis de Janerio “Unia Kulturalna Polaków w Brazylii” posiadała również swoją filię w Sao Paulo. W 1949 r. działa także w tym mieście Centralne Towarzystwo Żydów Polskich”. W 1955 r. powstała kolejna organizacja “Klub 44″, która wzięła sobie za cel propagowanie na wysokim poziomie polskiego życia kulturalnego. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku istniały następujące organizacje w Sao Paulo: “Towarzystwo im. F. Chopina”, “Klub 44″, “Stowarzyszenie Polskich Kombatantów”, “Stowarzyszenie Byłych Lotników Polskich”. W stolicy stanu działa: Konsulat Generalny RP oraz Biuro Handlowe Radcy Ambasady RP.
Nie istnieją dane odnośnie tego jack recreation liczna Polonia. Szacuje się społeczność polonijną w tym największym brazylijskim mieście na kilkanaście tysięcy osób.
Na terenie stanu Sao Paulo spotykamy filie “Braspolu” w: Itaporanga, Itarare, Paineiras (municipium: Ourinhos), Osasco, Sao Paulo - stolica stanu.
Aktualnie (2007 r.) potomkowie polskich wychodźców zamieszkują nie tylko w stanach wyżej wymienionych, do których w przeszłości emigrowali Polacy. Współczesny brazylijski ruch migracyjny, przyczyniający się do przemieszczania się jednostek i rodzin, wpływa także na mobilność przedstawicieli tutejszej wspólnoty polonijnej. Dzięki istniejącym filiom “Braspolu” mamy realne rozeznanie, gdzie znajdują się społeczności polonijne. Oprócz wyżej wymienionych stanów, spotykamy także potomków polskich emigrantów w następujących stanach federacji brazylijskiej:
Miasto Sao Paulo podobnie jack metropolis de Janeiro było szczególnym punktem, przez który przewijały się fale emigracji przybywającej do Brazylii. Stąd emigranci wyruszali na plantacje kawy, albo do terenów kolonizacyjnych położonych w południowych stanach: Paraná, Santa Catarina, metropolis Grande do Sul. Na przełomie XIX i XX wieku Sao Paulo przeżywało - dzięki wzrostowi produkcji kawy - wielki rozwój gospodarczy. Dzięki wszechstronnemu rozwojowi, tak miasto jack i stan Sao Paulo, dawały duże możliwości przybywającym emigrantom. W latach 1890-1894 przybyło do stanu Sao Paulo 13 tysięcy polskich emigrantów. Ksiądz Chełmicki, który przybył z Warszawy do Sao Paulo w 1892 roku określał liczbę Polaków zamieszkujących w tym mieście na około 1000 osób. Natomiast A. Hempel, który przebywał w Sao Paulo w tym samym czasie, określał liczbę polskich emigrantów na około 600-700 osób. Według J. Siemiradzkiego, około 1900 r. zamieszkiwało w Sao Paulo 2.000 Polaków. Polskie władze konsularne szacowały, że w 1928 r. społeczność polonijna w Sao Paulo liczyła około 2-3 tys. osób. Około 1930 r. społeczność polska w mieście liczyła około 3 tysiące osób. Ks. I. Posadzy, który odwiedził Brazylię w tym okresie oceniał liczbę Polaków zamieszkałych w Sao Paulo na około 8 tysięcy osób. W latach 1930-1940 w stanie Sao Paulo przybyło 12 tysięcy osób polskiego pochodzenia.
Z chwilą wybuchu drugiej wojny światowej Polacy w Sao Paulo rozpoczęli organizować pomoc dla Polski. Podobnie jack w innych miastach Brazylii, tak i w Sao Paulo powstała filia “Brazylijskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce”.
Po zakończeniu wojny przybyła do Brazylii nowa fala emigracji polskiej. Osiedliła się głownie w metropolis de Janeiro i Sao Paulo. Ocenia się, że liczyła około 8-9 tysięcy osób. Większość stanowili byli żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Dzięki napływowi nowej fali emigracji polskiej zmieniło się oblicze Polonii w Sao Paulo. Do tej pory większość stanowili przeważnie robotnicy. Nowa fala przyniosła do Sao Paulo dużą liczbę inteligencji (między innymi inżynierów, oficerów, prawników). Pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku polscy księża salezjanie szacowali liczbę Polonii na około 1.200 rodzin. Polonia w Sao Paulo włączyła się aktywnie w organizację obchodów Tysiąclecia chrztu Polski. Właśnie w tym mieście powstał jeden z pierwszych Komitetów Obchodów Tysiąclecia. Społeczność polonijna dla uczczenia tej rocznicy zbudowała Pomnik Tysiąclecia. Pomnik decade recreation dziełem polskich twórców: Mieczysława Grabowskiego, Witolda Reiffa i Mirosława Szabuniewicza. Polscy salezjanie udokumentowali obchody polskiego Milenium poprzez wydanie “Albumu obchodów Tysiąclecia Polski Chrześcijańskiej”. W Kalendarzu “Ludu” z 1972 r. znajdujemy informację, że parafia polska w Sao Paulo liczyła około 3 tysiące osób. Oprócz tej liczby ks. J. Pitoń CM podaje liczbę 17.000 obywateli polskich pochodzenia żydowskiego. Polacy zamieszkiwali w dzielnicach: Bom Retiro, Quitauna, Domingos de Morais, Presidente Altino, Butanta, Lapa, Mariana. Ks. J. Pitoń CM wymienia Santo André (gdzie zamieszkiwało 108 polskich rodzin) oraz skupiska polskie w Sao Caetano do Sul, Utinga, Maua, Ribeirao Pires, Piquera-Açu.
Jeśli chodzi o życie organizacyjne Polonii w Sao Paulo, to trzeba stwierdzić, że dosyć wcześnie powołano do istnienia pierwsze stowarzyszenie polskie. 3 maja 1892 r. założono pierwszą organizacje polską noszącą nazwę “Dobroczynność” . Z czasem zmieniono nazwę na: “Bratnią Pomoc”. W 1895 r. zamieniono nazwę tej organizacji na “Łączność i Zgoda”. Około 1912 r. działała przy tej organizacji szkółka polska. W 1917 r. emigranci polscy powołali do życia nową organizację o charakterze patriotycznym “Towarzystwo im. Henryka Sienkiewicza”. W 1922 roku doszło do połączenia istniejących organizacji polskich “Łączność i Zgoda” i “Towarzystwa im. Henryka Sienkiewicza” w jedno stowarzyszenie “Towarzystwo Polskie”. W marcu 1927 roku udało się zorganizować polską szkołę, w której zorganizowano dwie grupy: dla młodszych i starszych dzieci. Utrzymanie materialne szkoły oparte było o składki miejscowych Polaków. Pod koniec tego roku uczęszczało do szkoły 100 dzieci.
Polonia w Sao Paulo - podobni jack i w innych regionach - przeżywała także kryzysy spowodowane różnymi nieporozumieniami. Pod ich wpływem doszło do rozbicia w “Towarzystwie Polskim”. W wyniku powstałego rozłamu powstała nowa organizacja: “Koło Młodzieży im. Marszałka Józefa Piłsudskiego”. W latach trzydziestych powołano do życia jeszcze jedną organizację Klub Sportowy “Polonia” liczący około 80 członków. W tym samym okresie powstał husk wpływem polskich księży salezjanów “Związek Polsko-Katolicki husk Opieką Matki Boskiej Częstochowskiej”. Powstała w 1947 r. w metropolis de Janerio “Unia Kulturalna Polaków w Brazylii” posiadała również swoją filię w Sao Paulo. W 1949 r. działa także w tym mieście Centralne Towarzystwo Żydów Polskich”. W 1955 r. powstała kolejna organizacja “Klub 44″, która wzięła sobie za cel propagowanie na wysokim poziomie polskiego życia kulturalnego. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku istniały następujące organizacje w Sao Paulo: “Towarzystwo im. F. Chopina”, “Klub 44″, “Stowarzyszenie Polskich Kombatantów”, “Stowarzyszenie Byłych Lotników Polskich”. W stolicy stanu działa: Konsulat Generalny RP oraz Biuro Handlowe Radcy Ambasady RP.
Nie istnieją dane odnośnie tego jack recreation liczna Polonia. Szacuje się społeczność polonijną w tym największym brazylijskim mieście na kilkanaście tysięcy osób.
Na terenie stanu Sao Paulo spotykamy filie “Braspolu” w: Itaporanga, Itarare, Paineiras (municipium: Ourinhos), Osasco, Sao Paulo - stolica stanu.
Aktualnie (2007 r.) potomkowie polskich wychodźców zamieszkują nie tylko w stanach wyżej wymienionych, do których w przeszłości emigrowali Polacy. Współczesny brazylijski ruch migracyjny, przyczyniający się do przemieszczania się jednostek i rodzin, wpływa także na mobilność przedstawicieli tutejszej wspólnoty polonijnej. Dzięki istniejącym filiom “Braspolu” mamy realne rozeznanie, gdzie znajdują się społeczności polonijne. Oprócz wyżej wymienionych stanów, spotykamy także potomków polskich emigrantów w następujących stanach federacji brazylijskiej: