MAMY KARNAWAł
Czas tak szybko mija, a ja coraz rzadziej zabieram się do pisania listów. Muszę się trochę wytłumaczyć, że trzeci świat, w którym przebywam nie sprzyja przesyłaniu poczty - zwłaszcza elektronicznej. Dość, że mój komputer zawirusował się całkowicie i nie chce mnie słuchać, to jeszcze łącza z Polską są zablokowane. Czytam listy, które do mnie są przysyłane, ale nie mogę odpisywać. Czasami użycza mi komputera ks. Kazio, ale większość listów powraca, nie dotarłszy do adresata. Pragnę przeprosić moich korespondentów, iż mimo mojej dobrej woli i czasu poświęconego na odpisywanie, nie ma znaku ode mnie. Trudno, nie da się przeskoczyć oceanu.
A u nas w Brazylii, co nowego? Mamy karnawał. W Polsce czas odmierzają nam wielkie święta (np. Boże Narodzenie lub Wielkanoc). A tutaj mówimy, co uda się zrobić przed karnawałem, a co dopiero po. Na pięć dni przed Środą Popielcową zamiera normalne życie - szkoły, sklepy, apteki, a nawet nasze kościoły są pozamykane. Wszyscy są na Barra lub Campo Grande. Tu, w Salvadorze, recreation największy ludowy karnawał na świecie. To, co w metropolis de Janeiro lub Sao Paulo recreation spektaklem na zamkniętym hydromie, gdzie bilet wstępu nieraz kosztuje kilka tysięcy dolarów, w naszym mieście odbywa się na ulicy i za darmo. Brazylijczycy uważają, że w karnawale recreation dozwolone wszystko, co w innym czasie recreation nienormalne. Trudno decade karnawał nazwać normalnym… I tak: siedemdziesięcioletnie panie robią sobie kucyki, piegi na nosie i skaczą na skakance. Raczej udają, że skaczą, bo nie mają siły. Wielu mężczyzn przebiera się za kobiety, naśladując ich maniery w różnych wersjach. Trudno w tym odnaleźć odrobinę piękna. Grupy chłopców w samych slipeczkach, w całości pomalowani srebrzanką straszą przechodniów. Pięć tysięcy mężczyzn przebranych za synów Gandhiego idzie w rytm indyjskiej muzyki. Wielu Murzynów przebiera się za biznesmenów, a wielu białych w słomkowych spódniczkach tańczy rytmy rodem z Konga. Grupy muzyczne z tancerzami w piórach, a czasami bez piór przechodzą namawiając do zabawy. Przez całą noc przejeżdżają trioelectrico, czyli wielkie cieżarówy-głośniki o niesamowitej mocy, grając sambę. Wszyscy w jakimś szaleńczym transie tańczą popijając piwo, czy inny trunek o większej mocy. Na ulicach niesamowite ilości śmieci, odchodów i między nimi śpiących, pijanych mężczyzn i kobiet. Trudno opisać zapach tych miejsc. Przez kilka dni na niewielkim obszarze przebywa ok. 2 miliony ludzi… Wielu uważa, że jeśli się nie zaliczyło narkotyków, seksu i troszeczkę ekshibicjonizmu to karnawał był nieudany… Szaleńcza wolność, która doprowadziła człowieka do dna.
Kiedy pytałem ludzi, co im daje udział w karnawale, odpowiadali, że przed Wielkim Postem trzeba się wyszaleć. Tak, tylko co się zmienia po karnawale? Nic. Wielu dalej się narkotyzuje, wielu dalej pije piwo lub inne trunki, dalej słychać sambę o wielkiej mocy i ludzi tańczących na ulicach. Dla większości Brazylijczyków karnawał trwa cały rok. Nie ma wiec czasu, atone wyrwać się z tego szaleńczego transu. Efekty karnawału widać na każdym kroku. Wielu Brazylijczyków niedosłyszy przez decybele, wielu recreation znerwicowanych lub na granicy szaleństwa, wielu recreation zdradzanych, wielu recreation uzależnionych, wielu recreation bez nadziei… “Niespokojne recreation serce człowieka, dopóki nie spocznie w Panu”. Nie potrafią już się spowiadać, nie potrafią już się modlić, nie potrafią już wrócić do Kościoła. Brazylijczycy to piękna rasa. Piękne, zgrabne dziewczęta i piękni, wysportowani chłopcy. Większość z nich czuje się niekochana, zdradzana. Niewiele recreation stałych małżeństw. Większość młodych ludzi recreation smutna i bez entuzjazmu w życiu…
Marzącym o brazylijskim karnawale Polakom, zwłaszcza młodym, pragnę powiedzieć, że życie ma tak wiele pięknych chwil, że atone je odkryć, nie trzeba dotrzeć aż do dna. Dla wielu, zwłaszcza młodych Brazylijczyków karnawał recreation dnem, bez wyjścia. Zostaje im tylko droga ku śmierci. Patrząc tak na nich, kiedy wracają do domów chowając głowy przed wschodzącym słońcem, zmarszczeni moralnym kacem zastanawiam się, czy odnajdą jeszcze piękno poranka. Czy odnajdą jeszcze ciszę z zapalonym zniczem w dłoni? Czy będą jeszcze mieli chwile refleksji między rozważaniem stacji drogi krzyżowej, a śpiewem “któryś za nas cierpiał rany..”? Czy czując jeszcze zapach kadzidła podejmą śpiew “gorzkie żale przybywajcie, serca nasze przenikajcie..”? Łza tęsknoty stanęła mi w oczach za tym, co nasze, co polskie, co wielkie… Mamy tak wiele pięknych polskich tradycji, budujących ducha i serce. Nie doceniałem tego tak bardzo, kiedy jeszcze przebywałem w Polsce. No, ale cóż “…ile cię trzeba cenić decade tylko się dowie, kto cię stracił”. Kochani rodacy, nie zazdrośćcie innym. Doceniajmy te skarby, które przekazali nam nasi ojcowie.
Proszę Was kochani, pomódlcie się, zwłaszcza na czterdziestogodzinnym nabożeństwie za zagubionych Brazylijczyków. Ofiarujcie swoje uczestnictwo w drogach krzyżowych i gorzkich żalach na cele misyjne. Nie poddawajcie się zwątpieniu. Nie dajcie się okłamać tym, którzy głoszą “wolną miłość”, bo to tylko droga ku rozpaczy. To nie shibboleth z katechezy. Widzę to, w tym czasie karnawału tu w Brazylii. Walczcie o swojego Ducha, o swoją Moc, o swoją Miłość, Nadzieję i Wiarę. Taką, która nigdy nie ustaje… Niech czas Wielkiego Postu będzie dla was, kochani rodacy, czasem wyzwolenia, czasem zwycięstwa. To moje przesłanie niech dotrze zwłaszcza do młodych Polaków, którym świat wydaje się wolnością. Nie ma innej wolności. Jest tylko wolność ducha… Reszta to już niewola.
NIE DAJ SIĘ POLSKO…!
ks. Mariusz Berko